Zatoka Buffels (Półwysep Przylądkowy)

Zatoka Buffels (Półwysep Przylądkowy) to osłonięty prawostronny łam na cyplu, znany z długiego, wysokowydajnego surfowania, najlepiej rozumianego jako specjalizacja dla wielkich swell’i. Wiele źródeł podkreśla, że może być niewiarygodna w mniejszych dniach, ale gdy właściwy swell owija się wokół półwyspu, jakość fali staje się doskonała — wydrążona, szybka i z charakterem ledgy, z wysokowydajną ścianą. Dno jest pokryte głazami / skaliste, a w wodzie występują zanurzone zagrożenia, m.in. skały, rejony rafy i jeżowce. Gdy warunki robią się duże, mogą pojawić się silne prądy i „ciężkie znoszenie”, a także wspomina się o kelp. Ze względu na połączenie ostrych/zanurzonych przeszkód i wysokich wymagań falowych, źródła konsekwentnie opisują to jako miejsce tylko dla ekspertów/zaawansowanych i ostrzegają, że przy niskim stanie może się robić bardzo płytko i niebezpiecznie. Wskazówki dotyczące wiatru dla warunków surfingu opisuje się wokół offshore dopieszczania (groomingu): wiatr z zachodu-północnego zachodu (oraz także z północy / północnego zachodu) ma dawać najlepsze warunki i pomagać „posprzątać” (czyścić) taflę. Liczy się też timing — zarówno dla fal, jak i dla dostępu: źródła wskazują średni do wysokiego i rosnący przypływ jako korzystne, a kilka notatek o parku/zasadach podaje ścisłe godziny wejścia/wyjścia do parku narodowego, brak noclegów oraz zakaz surfowania po zachodzie słońca. Lokalizm to kluczowy element: surferzy są wielokrotnie proszeni, by okazywać szacunek lokalnym, unikać „wskakiwania” (drop in) i znaleźć lokalnego znajomego, zanim wyjdzie się w wodę. Ogólnie miejsce jest opisywane jako bardzo cenione i „legendarnie” kojarzone wśród surferów, ale na tyle rzadko działa, że dni robocze mogą być bardzo puste, podczas gdy weekendy potrafią być tłoczne, gdy trafi się rzadki swell.