Zatoka Hickory (Półwysep Banksa)

Hickory Bay to potężny, „punchy” surfingowy beachbreak na wschodnim krańcu Banks Peninsula. Wiele opisów podkreśla charakter fal: szybkie, puste odcinki (hollow) z mocnymi ławicami i szczytami oraz potencjał na beczkopodobny kształt przy prawym swell. Dno jest piaszczyste, a dojazd do miejsca odbywa się z parkingu samochodowego przez łatwy spacer przez teren gospodarstwa (z zastrzeżeniem, że dostęp bywa też opisywany jako prywatny i przez drogę gospodarstwa, co może być trudniejsze w mokrych warunkach). Ogólnie miejsce jest odsłonięte na nadchodzący swell, a najlepsze kierunki wiatru podawane są jako północno-zachodni (NW) dla „dopieszczenia” powierzchni. Źródła różnią się opisem osłony fal (pół-ocenione vs odsłonięte), ale są zgodne, że położenie na klifie/wybrzeżu wpływa lokalnie na wiatr i może tworzyć turbulencje blisko brzegu. Niezawodność wiatru jest opisywana jako zmienna/nasllaby, przy czym odnotowuje się szkwały. Warunki surfowe mogą być odpowiednie dla surferów na poziomie pośrednim, by robić postępy, ale inne informacje klasyfikują miejsce jako bardziej odpowiednie dla zaawansowanych zawodników ze względu na moc i obecność zagrożeń. Kluczowe kwestie bezpieczeństwa są spójne w różnych źródłach: skały na północnym i południowym krańcu, rip currenty, zimna woda oraz zdalny charakter zatoki (w tym bardzo słaby zasięg komórkowy). Na miejscu nie ma ochrony ratowników. Sezonowo surfing jest opisywany jako działający o każdej porze roku, a wiosna jest często rekomendowana jako najlepszy miks warunków — z uwzględnieniem pianki dopasowanej do zimnej wody. Jedno źródło wskazuje marzec jako najlepszy miesiąc, a drugie zauważa, że jesień (marzec–maj) zwykle daje najbardziej spójny swell i korzystne offshore wiatry. Dla kitesurfingu i wingfoilingu warunki są opisywane odpowiednio jako rzadkie lub trudne ze względu na zdalne położenie, szkwałowość i silny shorebreak — dlatego przydatność jest znacznie węższa niż w przypadku surfingu.