Plaża stanowa Leo Carrillo (Malibu)

Plaża stanowa Leo Carrillo to trudny, eksponowany odcinek wybrzeża, gdzie główną aktywnością jest surfowanie. Opisywana jest jako regularny reef/point break wytwarzający klasyczne fale prawe, a wiatry offshore z północy zwykle pomagają utrzymać czystsze warunki. Dla sportów wiatrowych obszar jest sterowany schematem termicznej morskiej bryzy. Wiosną i latem wiatr narasta w okienku typowo od wczesnego popołudnia do wczesnego wieczora (około 1:00 PM–6:00 PM, opisywane też jako 11:00 AM–5:00 PM). Typowo użyteczne zakresy opisywane są od połowy „teens” do niskich–średnich 20 węzłów, przy czym zimą/wiosną zwykle mocniej niż latem. Kitesurfing opisywany jest jako technicznie wymagający i często jako aktywność „drugorzędna” względem surfowania. Niezawodność wiatru dla kitesurfingu jest notowana jako niska, a środowisko startu/wyjścia jest skomplikowane przez ograniczoną przestrzeń na przygotowanie, skały i rozległe wodorosty, które mogą powodować zaplątania. Windsurfing jest opisywany jako bardziej wykonalny, gdy warunki się zgrają: porywisty wiatr znad skalistego brzegu łączy się z falami do bump-and-jump oraz speed-sailing w pobliżu wodorostów. Bezpieczeństwo i logistyka to główne wątki na Leo Carrillo: zanurzone skały, lasy wodorostów oraz okazjonalnie silniejsze prądy/wyry w pobliżu skalistych punktów są powtarzalnymi zagrożeniami. Ratownicy są sezonowi, a dostępność ratownictwa opisywana jest jako ograniczona. Tłok w lecie może skutkować restrykcjami (w tym limitami czasu/lokalizacji startu kitesurfingu oraz omijaniem stref kąpieli/stref tylko dla surferów), dlatego szczególnie zaleca się planowanie czystych tras startu/wejścia i rozmowę z lokalnymi/ratownikami w sprawie warunków i zasad.