Zatoka Oyster Bay

Oyster Bay to odległy, wystawiony obszar z mielizną piaszczystą / plażowym breakiem, znany z tego, że pracuje tylko rzadko — z przemieszczającą się zachowaniem mielizny i niespójną jakością fal. Surfowanie zwykle najlepiej wypada, gdy zgrają się właściwe linie swellu (często z południowego wschodu) i warunki sprzyjają offshore’owemu „czesaniu” przez wiatr, które jest szczególnie kojarzone z wiatrami z północnego–północno-wschodu. Fale mogą być potężne i ciężkie, z tendencją do szybkich, dynamicznych przejazdów, które często kończą się closeoutami na piasku. Wskazówki podkreślają, że osiągi mocno zależą od pływy i rozmiaru swellu; przy większych swellach break staje się bardzo ciężki i zamyka się (closeout) gdy swell przekracza ok. 3 metry. Ogólnie długości przejazdów są zwykle krótkie, a break jest opisywany jako wystawiony z ciężkim składnikiem falołamów przy brzegu. Bezpieczeństwo jest kluczowym czynnikiem na tym spotcie. Zgłaszane zagrożenia obejmują ripy, skały oraz aktywność rekinów, a lokalne wskazówki kładą nacisk, by nie wchodzić do wody samotnie i unikać świtu i zmierzchu. Ryzyko falołamów jest także powiązane z pływą, więc sprawdzenie warunków przed wiosłowaniem/kitesurfingiem jest krytyczne. Od strony wiatru obszar jest opisywany wiarygodnością, która może być ogólnie niska (podany miesięczny odsetek wiania: 13%), ale może być do ogarnięcia w kilku miesiącach (w tym od września do marca). Dla kitesurfingu i szerzej — dla jazdy na kierunkach — wiatr z północnego–północnego wschodu jest łączony z offshore’owym „groomingiem” fal, natomiast latem można też obserwować wzmocnienie popołudniowymi morskimi bryzami dominujących wiatrów ze wschodu. Spot jest szeroko opisywany jako „low-profile” ze względu na odległość i niespójność, a nie jako stała ekspozycja przez cały rok.