Zatoka Sardynii (Zatoka Nelsona Mandeli)

Zatoka Sardynii (Zatoka Nelsona Mandeli) to w dużej mierze dzikie, odległe „klimatem” miejsce na plaży w pobliżu Gqeberha, znane z czystej wody oraz dużej, otwartej, piaszczystej linii brzegowej. Spot jest kojarzony z warunkami od średnich do dużych fal oraz oceanicznym charakterem i dużą ekspozycją, co czyni go szczególnie wymagającym, gdy swell rośnie. Dla sportów wiatrowych niezawodność kierunku wiatru opisywana jest jako wysoka dla sektora, którym zwykle interesuje się większość riderów: SE, SW, WSW oraz W. Najlepsze miesiące na wiatr to styczeń oraz okres od października do grudnia, a warunki letnie mogą też obejmować komponent termicznej bryzy/wiatru znad morza, który rozwija się od około południa przez popołudnie aż ku zachodowi. Typowe prędkości wiatru podawane są mniej więcej w zakresie 15–30 węzłów, z umiarkowaną porywistością. Bezpieczeństwo jest tu kluczowe: prądy są wielokrotnie podkreślane jako główne zagrożenie, w tym silne rip currenty i szybko poruszająca się woda. Dojazd prowadzi przez parking, a następnie po stromych/ciężkich wydmach w dół pieszo do wody; teren jest odizolowany — liczy się przygotowanie (w tym jazda z partnerem). Na poziomie spotu raportuje się brak dostępności ratownictwa bezpośrednio na miejscu, natomiast opieka medyczna jest osiągalna w centralnym Gqeberha w około 15–20 minut. Kitesurfing jest sportem numer jeden: falowe i freeridowe style są często wiązane z tym miejscem, a spot nadaje się też dla zaawansowanych riderów szukających wymagających sesji. Surfing jest możliwy dzięki jakości beach-break i potężnym falom (shore impact/cross-shore zależy od kierunku wiatru), choć duży swell może robić się bardzo ciężki i szybko zamykać. Ogólnie to mocny wybór dla doświadczonych osób, które potrafią radzić sobie z prądami, shorebreakiem i logistyką związaną z odległym dostępem do plaży.