Viri Inga O Tuki (Rapa Nui)

Viri Inga O Tuki to odsłonięty spot rafowy na południowym wybrzeżu Wyspy Wielkanocnej, dający dość stałą falę, ale wymagający zaawansowanych umiejętności ze względu na nierówny, wulkaniczny brzeg. Opisuje się, że wejście i wyjście są trudne z powodu poszarpanych skał lawowych porośniętych jeżowcami oraz ostrej rafy, a gdy swell urośnie za bardzo, warunki mogą stać się bardzo ciężkie. Pod kątem wiatru spot najlepiej działa, gdy wiatr wieje z północnego zachodu. Źródła na poziomie spotu opisują wiatry z północnego zachodu jako wiatry z lądu i pomagające tworzyć najczystsze oblicze fali. Najlepszym miesiącem na stałą falę jest maj, natomiast lato bywa często w większości płaskie. Typowa siła wiatru jest podawana w zakresie około 10–20 węzłów, z umiarkowaną porywistością. Jeśli chodzi o fale, warunki są opisywane jako dobre do umiarkowanych pod względem mocy na sesje w „działającym” oknie, z charakterem fal na rafie, które się „zawijają” (peeling). Optymalny kierunek swellu wiąże się ze składowymi południowymi (południe–południowy zachód), a działające okno wysokości swellu podaje się na około 1,5 do 3,0 metra. Jako optymalny wskazywany jest mid-tide. Bezpieczeństwo jest kwestią kluczową: zagrożenia obejmują skały, jeżowce morskie, rekiny oraz silne prądy typowe dla odsłoniętej wyspy śród-oceanicznej. Lokalne wskazówki podkreślają skrajną ostrożność podczas wejścia i wyjścia oraz sugerują, że najbardziej niezawodne sesje mają miejsce przy umiarkowanym swellu i wiatrach zachodnich/północno-zachodnich. Opisuje się ten spot jako rzadko uczęszczany ze względu na jego odległość i techniczny charakter.