Whangamoa (Nelson)

Whangamoa (Nelson) to zdalny, ujściowy rejon rzeki i surf typu river-bar/sandbar na północnym wschodzie od Nelson, gdzie „działa, kiedy jest na to”: nie pracuje zbyt często i jest opisywane jako dość odsłonięte. Wiele źródeł podkreśla, że przerwa jest kapryśna i mocno zależy od formowania ławicy piasku, które może następować po wezbraniach rzeki, oraz od tego, jak swell owija się wokół zatoki. Najbardziej wiązane jest z północno-zachodnimi groundswelami i schematem surfowania, w którym swell owija się w środowisko ujścia rzeki; najlepsza praca jest związana ze znaczącym północno-zachodnim swellem. Okna, gdy miejsce działa, opisywane są mniej więcej jako 2,0–4,0 metra (gdy się aktywuje), a gdy już dochodzi do załamania, charakter fali jest często opisywany jako wydrążony/mieszany oraz z umiarkowaną długością przejazdu (często około 50–100 metrów) i z surfem lewostronnym. Liczy się wiatr i timing offshore. Najlepsza orientacja wiatru jest opisywana jako południe do południowo-wschodu, co może zapewniać warunki offshore, korzystne dla fali, gdy tylko pasuje do swella. Regionalne sezonowe wzorce wskazują na słaby wpływ termiczny ogólnie, ale latem może rozwinąć się popołudniowa bryza morska; mimo to setup surfowania Whangamoa nadal jest zdominowany przez swell i efekty pływowe, a nie przez sam wiatr w ujęciu „z dnia na dzień”. Planowanie bezpieczeństwa jest tu kluczowe: wielokrotnie podkreśla się niebezpieczne rip currenty i pływowe rypy / silne prądy rzeczne, a odpływy są wprost wskazywane jako coś, czego należy unikać. Rejon jest zdalny, bez ratowników, a dostęp może być blokowany przez operacje loggingowe; pamiętaj o booties ze względu na kina (jeżowce) w strefach intertidal. Wizyty najlepiej ograniczyć do doświadczonych surferów, którzy potrafią poradzić sobie z połączeniem zdalnego dostępu, silnych prądów i rzadko występujących warunków surfowych.